Mijn boek is verdoemd (en ik ook)

Career_of_Evil_Oct_2015Het grootste probleem dat ik had met het schrijven van Superhelden.nl dl3 was dat ik de motivatie van Mr. Oz – de antagonist van het verhaal – niet duidelijk had. Ik wist heel goed wie hij was en hoe zijn karakter in elkaar zat, maar niet wat hij nou uiteindelijk wilde. Daardoor kwamen zijn acties niet goed uit de verf en konden de hoofdpersonen in het boek niet adequaat op hem reageren. Pas toen ik exact wist wat Mr. Oz met de wereld wilde, viel het verhaal op z’n plek (en was ik een jaar verder, maar dat terzijde).

Met Nachtmerrieman was het precies andersom. Het is in essentie een who-done-it en ik wist al van het begin af aan wie het had gedaan, hoe en waarom. Wat er miste was zijn stem, zijn karakter, zijn identiteit*. Iedere keer als ik een scène beschreef waarin hij iets deed, verveelde ik me al tijdens het schrijven. En als ik hem en zijn handelingen al niet interessant vond, waarom zou jij – de lezer – dat dan straks wel vinden? Ik kon zijn stukken natuurlijk weglaten, onder het motto: “Try to leave out the part that readers tend to skip.” (Elmore Leanord ), maar helaas is de antagonist een van de meest cruciale element in een thriller…

Mijn boek was verdoemd.

(Dat is natuurlijk niet echt zo, maar schrijvers hebben nogal eens de neiging om alles te dramatiseren).

En toen begon de dader ineens tegen mij te praten. Onder de douche, onderweg, tijdens het hardlopen. Hij begon overal zijn mening over te geven en zijn kijk op het leven met mij te delen. Een visie die ik over het algemeen verafschuwde, maar die mij ook fascineerde.

Daarna wilde hij zijn eigen hoofdstukken. Interludes in het verhaal waarin hij wilde laten zien waarom hij deed wat hij deed.

Maar hoe doe je dat, zonder weg te geven wie hij is?

De oplossing daarvan kwam bij het lezen van Career of Evil, het derde (en helaas minste) deel uit de Cormoran Strike reeks van J.K. Rowling Robert Galbraith. Daarin zitten we in het hoofd van de moordenaar, zonder dat we weten wie het is. En hoewel NMM heel anders in elkaar zit, zag ik ineens hoe ik iets vergelijkbaars kon doen.

En nu heb ik dus een seriemoordenaar in mijn hoofd.

Ik ben verdoemd.

 

(* Overal waar ‘hij’ staat kan ook ‘zij’ staan)